Een persoonlijke bijdrage van: Marjanne van de Mheen, 15 oktober 2020

Sinds een aantal jaren mag ik gedichten voordragen uit eigen werk bij ‘Kunst op het ’t Harde’. Dit jaar, 2020, zou in het teken staan van 75 jaar vrijheid, aansluitend bij het landelijk initiatief.
Veel gemeenten in Nederland wilden daar aandacht aan besteden. Musea, festivals, concerten hadden zich gericht op dit thema van vrijheid. Maar toen kwam Corona, en net als zoveel andere dingen schoof ook dit naar de achtergrond of naar een online variant.
Vrijheid, een waardevol thema wat opeens door corona op een andere manier dichtbij komt.

Vaak, als ik me in een woord wil verdiepen, zoek ik het op in het etymologisch woordenboek.
En daar stond, voor mij verrassend, dat het woord vrijheid van Freya komt; Germaans voor lief of dierbaar. Vrijheid vind zijn oorsprong in liefde, mooi vind ik dat.
Als je de ander de vrijheid geeft komt daar liefde bij kijken. Iemand de vrijheid, de ruimte geven, om zich uit te spreken, zichzelf te kunnen zijn, om de dingen op haar manier te kunnen laten doen, of hem los te laten zodat hij zijn vleugels in alle vrijheid uit kan slaan.

Vrijheid overstijgt in die zin, de individuele mens. Het is in relatie tot een ander, waar vrijheid tot uiting maar ook in het geding kan komen. De vrijheid om te doen en te laten, de vrijheid van meningsuiting, vrij om je zelf te zijn, vrij om te gaan en te staan, de vrije wil. Al die vormen van vrij of juist onvrijheid, kunnen vragen oproepen. Levensvragen hebben vaak te maken met een bepaalde vorm van (on)vrijheid. Als geestelijk verzorger is het bijzonder om nabij te mogen zijn in die kwetsbaarheid van de mens.

Op veel gebieden kan er onvrijheid zijn, maar als geestelijk verzorger in gesprek met de ander is er bij veel mensen ook een onvrijheid in zichzelf (al komt dit vaak weer door moeilijke of heftige omstandigheden en of mensen die hen weinig (geen) ruimte lieten) Mensen die zichzelf daardoor kleiner maken, geen ruimte geven, niet durven uitspreken waar ze voor staan, er niet mogen zijn en niet mogen zijn wie ze ten diepste zijn.

In poëzie is het, net als in het vak van geestelijk verzorgers, een proberen om woorden te vinden, woorden te geven, aan wat moeilijk onder woorden te brengen is. Maar misschien, bedacht ik, dat vrijheid begint bij luisteren. Luisteren naar wie jij ten diepste bent, luisteren naar die ander.

Afgelopen 3 oktober had ik op kasteel ‘De Zwaluwenburg’ op ’t Harde, daarom willen beginnen met dit gedicht, maar nu dus vanaf deze plek…

Foto: J.P. Bijsmans
Vrijheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *