Een persoonlijke bijdrage van Marian van Leeuwen

“Wat heb je ons fijn geholpen.
Je hebt me laten zien wat mijn mogelijkheden zijn. Wij hebben er zoveel aan gehad.
Onze dank is groot. Jullie doen zulk goed werk! 🙏❤️💋”

Zomaar opeens ontving ik dit Whatsapp-bericht. Ik werd er verlegen van.

Het is altijd bijzonder om een tijdje met iemand mee te mogen lopen. De mevrouw die bovenstaand berichtje stuurde, had veel te verstouwen gehad in haar leven, van kinds af aan, en nu, inmiddels de zestig gepasseerd, kreeg ze opeens de diagnose kanker. Het zette haar hele leven op zijn kop. De behandelingen, chemo, bestraling, operatie … de bijwerkingen … en de angst. We zien het vaker, in een periode waarin ziekte maakt dat iemand zich zwak en kwetsbaar voelt, verliest de vertrouwde overlevingsstrategie aan kracht en kunnen oude trauma’s gaan opspelen. Hoe hier mee om te gaan? Alle energie is nodig om de ziekte de baas te blijven. Maar de oude trauma’s vechten om voorrang. Het algemene advies is de traumabehandeling in zo’n situatie uit te stellen. In veel gevallen zal dat zeker het beste zijn.

Maar mevrouw bleek er niet meer omheen te kunnen. Haar anders zo optimistische en vrolijke aard had er zwaar onder te lijden. En daarmee ook haar man en kinderen. Die aanvankelijk er niets van durfden te zeggen. Ze leefden met haar mee en probeerden haar zo goed mogelijk te ondersteunen. Maar gaandeweg kwam er irritatie en wrevel en op een gegeven moment barstte de bom. Als eerste was het haar partner die zei dat het zo echt niet langer kon en twee dagen later haar dochter. En toen begon ze zich te realiseren dat ze hulp nodig had. Ze verlangde naar iemand die kon luisteren, die haar een spiegel kon voorhouden en liefst ook tips kon geven.

Via het Centrum voor Levensvragen kwam ik in beeld. En ik heb geluisterd, heel veel uren heb ik alleen maar geluisterd. En gaandeweg groeide mijn bewondering voor haar veerkracht. Bij de vierde sessie kwamen we meer in het hier en nu. Ze vertelde over de problemen met haar man en dochters. Dat ze afstand voelde en juist zo naar nabijheid verlangde. Ze sprak de wens uit dat ze al haar ellende, vooral uit haar jeugd, van zich af kon schreeuwen. En toen zei ik spontaan dat ze dat aan zee zou kunnen doen. Dat sprak haar enorm aan. En iets van haar enthousiaste aard schemerde door toen ze spontaan zei “dat ga ik doen! Met mijn man.”

Ooit had ze brieven geschreven, om alles van zich af te schrijven. Nooit verstuurd. Die zou ze gaan verbranden en ze zou gaan schreeuwen.  Ik was benieuwd of ze het ook echt zou gaan doen. Drie weken later zocht ik haar weer op. Stralende ogen. Ze waren naar zee geweest. Het strand oplopen was nog te zwaar voor haar, dus ze hadden een plekje in de duinen gezocht, in de buurt van het hotel. Zich ervan bewust dat het eigenlijk niet mocht, dus het werd geen groot vuur, gewoon een kaarsje in een potje. Allemaal heel veilig. Nadat ze zich had geïnstalleerd, ging haar man op afstand staan, zodat ze ongestoord haar ritueel kon uitvoeren. Ze heeft de brieven verbrand, een voor een, huilend, en daarna is ze gaan staan en heeft ze heel hard geschreeuwd. Terwijl ze het vertelde voelde ik de emotionele ontlading door haar woorden heen. Het had haar verlicht en veel gebracht. Ik nam afscheid en ze zou me bellen als ze daar behoefte aan had.

Recent ontving ik het hierboven genoemde Whatsapp-berichtje. Ze bleken weer aan zee te zijn. Al voor de derde keer. Niet meer om briefjes te verbranden of te schreeuwen, maar om het leven en het samenzijn te vieren.

Marian van Leeuwen